" Φοβάμαι"
Του: Μανώλη Αναγνωστάκη
Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
13 σχόλια:
Φοβάμαι,
πως νομίζουν πως περνάμε
κρίση Κρίσης!
Καλημέρα Οδοιπόρε
Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα...ξανά !
Καλή Κυριακή !
Κολληματικό browser game, μπείτε να βοηθήσετε την e-Ελλάδα, μας έχουν πάρει φαλάγγι:
http://www.erepublik.com/en/referrer/Xitiroglou
...οσο ακομα ειναι ελευθερη η ψυχη μας, οσο ακομα το νου μας κατεβαζει ιδεες,
φοβαμαι μηπως μεινω αδρανης σε ολα αυτα τα ασχημα!
καλο απογευμα! :)
Φοβάμαι εμένα...
Δυστυχώς.. και όσο περνάει ο καιρός ακόμη πιο πολλούς θα φοβόμαστε..
Ας έχουμε ελπίδα!
κτήμα του Αναγνωστάκη, που δικό μας απόκτημα έγινε...
Ειχα αρκετο καιρο να περασω αλλα επανορθωνω σημερα αφηνοντας ευχες για καλη εβδομαδα.Αργησα λογω εξετασεων αλλα δεν ξεχνω τους φιλους.
Να εισαι παντα καλα.
Aς ελπιζουμε
Το έχω ξαναπεί πολλές φορές..ο Αναγνωστάκης είναι ο αγαπημένος μου, έχω τα άπαντα του από νέα..ξέρεις τώρα..στο καιρό της εφηβείας, της μελανχολίας χωρίς λόγους, τότε που τον διάβαζα μπρούμητα στο κρεβάτι μου και ..αναστέναζα..
Κάτω ἀπ᾿ τὰ ροῦχα μου δὲ χτυπᾶ πιὰ ἡ παιδική μου καρδιὰ
Λησμόνησα τὴν ἀγάπη πού ῾ναι μόνο ἀγάπη
Μερόνυχτα νὰ τριγυρνῶ χωρὶς νὰ σὲ βρίσκω μπροστά μου
Ὁρίζοντα λευκὲ τῆς ἀστραπὴς καὶ τοῦ ὄνειρου
Ἔνιωσα τὸ στῆθος μου νὰ σπάζει στὴ φυγή σου
Να πιάσω ένα γλάρο να σου στείλω; απο τη θάλασσα με αγάπη και Αχτιδένια αγκαλίτσα!
Φπβαμαι το φοβο...και τομ κακο μας εαυτο...
Και γω φοβάμαι μερικές φορές, όλα αυτά που φοβήθηκε κάποτε εκείνος!
Άλλες πάλι δε φοβάμαι μα δεν ελπίζω κιόλας, ίσως τότε να είμαι ελεύθερη!
Καλημέρα όμορφε!
Αν θα ήθελα κάτι, θα ήταν να μη φοβάμαι..:-(
Να σαι καλά..Υπέροχο ποίημα. Μπράβο σου που το ανάρτησες.
Καλημέρα Οδοιπόρε! Εννοείται πως μόλις το είδα, το κοινοποίησα και στο facebook. Αν και ως απάντηση έχω να σου δώσω το τραγούδι μου "Δε φοβάμαι πια" http://www.youtube.com/watch?v=ABA2PCh7KKQ :)
Δημοσίευση σχολίου