Νίτσε - Ποιήματα

Αίτημα

Γνωρίζω το πνεύμα πολλών ανθρώπων

κι όμως δεν ξέρω ποιος είμαι εγώ!

το μάτι μου είναι πολύ κοντά μου

δεν είμαι αυτό που βλέπω.

Θα ήταν όφελος μονάχα αν μπορούσα

να βρεθώ μακριά από τον εαυτό μου.

Όχι βέβαια τόσο μακριά όσο ο εχθρός μου!

Ο καλύτερος μου φίλος είναι κιόλας μακριά μου.

ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ αυτόν, η μέση!

Μαντεύετε τι αναζητώ;

Ανώτεροι άνθρωποι

Αυτός εδώ ανυψώνεται – του πρέπειν να τον

επαινούμε!

Και όμως ένας άλλος έρχεται πάντα από ψηλά.

Και ζει εκεί όπου ποτέ δεν φτάνει έπαινος –

είναι από ψηλά.

Ecce Homo

Ναι, ξέρω από πού έρχομαι!

Αχόρταγος σαν την φωτιά

καίγομαι και αναλώνω τον εαυτό μου.

Ό,τι πιάνω γίνεται φως

Ό,τι αφήνω γίνεται στάχτη:

Φλόγα είμαι, σίγουρα!

Ο ταξιδιώτης

«Δεν υπάρχει πια μονοπάτι! Άβυσσος γύρω,

νεκρική σιγή!».

Εσύ το θέλησες! Γιατί παράτησες το μονοπάτι;

Μείνε τώρα ψύχραιμος και διαυγής, ω ξένε

γιατί χάθηκες αν πιστέψεις στον κίνδυνο.

Ο Ατρόμητος

Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάψε βαθιά!

Εκεί κάτω είναι η πηγή!

Άσε τους σκοταδιστές να ωρύονται:

«Κάτω υπάρχει μονάχα η Κόλαση!»

Ο πλησίον

Δεν μου αρέσει ο πλησίον μου κοντά μου.

Θα ήθελα να ήταν πιο ψηλά και πιο μακριά!

Μα πως, αλλιώς θα γινόταν το αστέρι μου!

Να ληφθεί υπ’ όψιν

Τον διπλό τον πόνο τον αντέχεις πιο εύκολα

από τον μονό: Θέλεις να δοκιμάσεις;

Ενάντια στην ματαιοδοξία

Μη φουσκώνεις: Γιατί αλλιώς

το παραμικρό τσίμπημα θα σε κάνει να σκάσεις.