Για όσα ήταν (Όστρακα)

Για όσα ήταν (Όστρακα)

Κοιμισμένα κείτονται στο χάδι του κύματος:

Θραύσματα κογχυλιών, γυαλιού, πέτρας και ξύλου,

ξεπλυμένα από την αλμύρα, σμιλευμένα από το αγιάζι.

Αντανακλούν κόπιες στιγμών που ζήσαμε μαζί,

κι ας έχασαν τη λάμψη τους σκονισμένες στην λήθη,

σκεπασμένες με τόσες ανειλημμένες υποχρεώσεις.

Και κάθε που σκύβω να σηκώσω κάποιο στα χέρια,

ξαναφέρνοντας το απαστράπτων στο φως του ήλιου,

κομμάτι μίας ζωής που θέλω ν’ αποθέσω στα χέρια σου,

το ξανασκέφτομαι, αφήνοντας το αμέσως κάτω.

Να συνεχίσει το ταξίδι του στο τέλος των ημερών,

μη τυχόν και το πληγώσει πιότερο η θύμηση μου.