"Ασφαλής κατεύθυνση" διαβάζει ο Τάσος Λειβαδίτης

"Ασφαλής κατεύθυνση" διαβάζει ο Τάσος Λειβαδίτης

Από τη συλλογή Ο τυφλός με τον λύχνο, 1983

Στη μνήμη των αδελφών μου: Ντίνου, Μίμη και Αλέκου

Κι επειδή τα οικονομικά μου πήγαιναν όλο και στο χειρότερο, άρχισα να γίνομαι εφευρετικός : κατέβαινα, λόγου χάρη, στο υπόγειο όπου βρισκόταν ένα παλιό χαλασμένο ρολόι, το έβαζα στην πιο κρίσιμη ώρα και περίμενα - κι ας είναι ευλογημένο τ' όνομα του Θεού, ποτέ δεν έπεσα έξω, ύστερα, υπερήφανος, πήγαινα στο οινομαγειρείο, όπου ο ατμός απ' τις κατσαρόλες με γέμιζε θρησκευτικές σκέψεις, συνωστιζόταν ο φτωχόκοσμος, μέθυσοι με ποδοπατημένα καπέλα, λόγια χιλιοειπωμένα σαν τις εποχές, ώσπου, τέλος, πιωμένος, έπαιρνα από πίσω κάποιον απ' τους νεκρούς μου κι έτσι έβρισκα πάντα το σπίτι μου.

Μια νύχτα θα κάνουμε μία μεγάλη σκέψη αλλά δεν πρέπει να την πούμε πουθενά, είναι η μόνη δικαιοσύνη. Ύστερα θα βγούμε στους δρόμους, θα βρέχει και η βροχή έχει και εκείνη την ιδιωτική της ζωή, ενώ εμείς δεν είχαμε. Θα αργοπορήσουμε μπροστά σε ένα φαρμακείο, μιας και είμαστε θνητοί και αφού οι ουρανοί γνωρίζουν την αθωότητα μας. Τέλος όπως θα ξημερώνει θα χτυπήσουμε την πόρτα του σπιτιού μας, αλλά κανείς δεν θα μας γνωρίζει. Είναι απίστευτο σαν τις μεγάλες μέρες που ζήσαμε. Αντίο λοιπόν, ας ανοίξουμε την ομπρέλα μας και ας προσπεράσουμε βιαστικά το τέλος μίας εποχής.

Y.Γ1: Και τώρα που οι ασφαλείς κατευθύνσεις μας τέλεψαν, ευκαιρία να ανοίξουμε την ομπρέλα μας, βαδίζοντας ανέμελα ελεύθεροι το τέλος μίας εποχής που γκρεμίζεται...

Υ.Γ2: Ευχαριστώ ολόψυχα για κάθε ευχή που έλαβα και εύχομαι σε κάθε περαστικό: Φίλο/η και αναγνώστη/στρια αυτού του blog καλές γιορτές και μία δημιουργική χρονιά με προσπάθεια, θέληση, αγωνιστικότητα και πολλές ευτυχισμένες στιγμές που πηγάζουν από το ότι έχουμε κάνει το καλύτερο δυνατό για εμάς και τους άλλους!


Υ.Γ. 3 Τον χιονάνθρωπο τον έφτιαξα  για τα ανίψια μου... που πριν καν τον τελειώσω αναφωνούσαν: "Και τώρα μπορούμε να τον χαλάσουμε;;;".