A - KAKIES

Διάλεξα για αυτό το πέρασμα της δεκαετίας τρία διαφορετικά ποιήματα - προσεγγίσεις για την έννοια του χρόνου... που αγγίζουν την διαφορετικότητα μας και που δείχνουν πως η ίδια η Ψυχή μας είναι ο καθρέπτης αυτός που αφουγκράζεται, κατανοεί και δονεί ανάλογα με τις περιστάσεις...

Καλή Χρονιά @ Φίλοι....

Από τον T. S. Eliot

(Εγώ θα τό 'λεγα Ψευδαίσθηση)

Ο κρότος του Χρόνου (Διονύσης Καψάλης)

(Εμένα μου θυμίζει Φως)

Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι για το χρόνο

τη δωρεά που μας εκμηδενίζει.
Xωρίς να έχουν όργανα ακριβείας
σαν τα δικά μας, γνώριζαν το χρόνο
από τον κρότο του μέσα στις λέξεις:
μακρός, αναρίθμητος, πανδαμάτωρ
πως να την πεις αλλιώς αυτή τη δύναμη
που σε σκοτώνει με ταχύτητα ζωής

σαρκάζοντας το λυρισμό των ημερών
την τρυφερή απείθεια της ώρας.

Κάποτε μοιάζει ένα θρόισμα απαλό
σαν ρίγος ανεπαίσθητο στις φυλλωσιές
ή σαν πνοή στα φύλλα του βιβλίου

που τ΄άφησες στη μέση και αφέθηκες
μόνος να λησμονείς ή να θυμάσαι.
Άλλοτε μοιάζει αέρας που βογγάει
και φέρνει το τετελεσμένο-μια κραυγή
ανθρώπου σε απόγνωση, το κλάμα

μικρού παιδιού μακριά μέσα στη νύχτα
κι ακούς να τρίζουν τα παραθυρόφυλλα
πάνω στους σκουριασμένους μεντεσέδες.

Μακρός, αναρίθμητος, πανδαμάτωρ.
Όπως και να τον πεις, ο χρόνος είναι
μια βούληση πλασμένη από σκοτάδι
μια σκοτεινή ενέργεια που φεύγει
προς μια κατεύθυνση μονάχα, τη φθορά,
και καθώς φεύγει, τρίβεται στα πράγματα,

κι απ΄την τριβή γεννιέται φως.

Φαντάσου:
το φως αυτό που μοιάζει τόσο ασάλευτο
λες κι αναπαύεται μέσα στα πράγματα
το φως αυτό που μοιάζει τόσο σιωπηλό,
σαν από γεννήτρια γεννιέται συνέχεια
αδιάκοπα και δείχνει την απώλεια.

Για τον Χρόνο (Τζον Μίλτον 1608-1674)

(Ως αιωνιότητα μου ταιριάζει καλύτερα...)

Πέτα χρόνε φθονερέ, μέχρι να τελειώσεις τον αγώνα σου.

Επισκέψου τις ώρες τις τεμπέλικες,

Που πατούν με μολυβένιο βήμα

Και τρέχουν με το ρυθμό του βαριδιού.

Χόρτασε μ’ αυτά που καταβροχθίζει η μήτρα σου

Που δεν είναι άλλα απ’ όσα είναι ψεύτικα και μάταια,

Αφρός που θα πεθάνει.

Τόσο μικρή η απώλεια μας είναι,

Τόσο μικρό το κέρδος σου.

Γιατί όταν κάθε κακία θα έχεις θάψει

Και, τελευταίον, θα ‘χεις καταβροχθίσει τον άπληστο εαυτό σου,

Η απέραντη Αιωνιότητα θα καλωσορίσει την ευτυχία μας

Δίνοντας στον καθένα ένα φιλί.

Και η Χαρά θα μας παρασύρει στην πλημμύρα της

Μαζί με ό,τι στ’ αλήθεια καλό είναι και τέλεια θεϊκό.

Με την Αλήθεια και την Γαλήνη και την Αγάπη να λάμπουν

Γύρω απ’ τον ανώτατο Θρόνο

Εκείνου που η ματιά του δημιουργεί από μόνη της την ευτυχία.

Όταν κάποτε θ’ανηφορίσει η ψυχή μας,

η οδηγημένη από τους ουρανούς,

τότε θα πάψει όλη αυτή η γήινη χυδαιότητα.

Κι εμείς, στεφανωμένοι μ’ άστρα,

Θα καθόμαστ’ εκεί για πάντα,

Θριαμβευτές πάνω στο Θάνατο,

Πάνω στην Τύχη

Και πάνω σε σένα, Χρόνε

Υ.Γ. Χρόνια πολλά βρε, και μην μασάτε... ποτέ δεν μας είπαν πως ο νέος χρόνος θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο... αλλά εμείς οι αδιόρθωτοι πορευόμαστε με το όνειρο στην πρύμη, με την καρδιά στο τιμόνι και για κουπιά τα ίδια μας τα χέρια...

Το χαρούμενο τραγουδάκι για να σκάσουμε κανά χαμόγελο μέρες που είναι... μπήκε σε 2ο πλάνο Κα-Κα-Κα Καλή Χρονιά Βρε... Και βάλαμε την Κικίτσα πάλι μπροστά ... με κάτι σχετικό.

Γιορτινό Φιλί!